دوش خو دیدم گِرُهتی زِر بغل بُردی دِلَهبی صلاحُم نیمه شَو اومی دَرآوُردی دِلَه شوق کِردُم که امانَت دادمِت،رَحمِت بیاشَرم قرآنِ خدا کُن سَی دِلُم،وَهمِت بیا خَش وحالِ هر دوتامو بی،نَکِردی جون فِداسیم بگو کی گَپ درو زَه،که وَم وابیدی جدا یه پَسینی بی خَبَر،انگار خَشی زَه وَر دِلِتهرچه کِردُم اِلتماسِت،مَی تَشی ایرَه سَر دِلِت رفتیو موندُم خُمِ تَک، وا غَمِ نادیدَنِتبَس تلاش کِردُم دَ مُردُم،سی یهلَحظَه بیدَنِت اومَم وی شَهرِ غَریب و،ای هَمَه فِکر و خِیالدیرِ دیرابی و نومَی،سی موهَم نیمونِه حال گپ و مِردی هَم نَزَن،دیدی کَلَک زی و دِلُم؟سَرِ وُردِ غَم وریسای،رَهتی و کِردی وِلُم آخَرِ دُنیا نَوابی،کوه و کوه هَم ایرَسِه بِنگَر اوسو کی پَشیمون و ذَلیل و بی کَسِه؟ مثل تو نیسوم ،بِرَه هی ایزَنی دم و دممسَر به زیرُم به خُدا، ار زِر قَسَممو بِزَنُم کار و کارِت نَدارُم،عاقِل وابیدُم رَدی!سیل هیچکَس نیکنُم،بعدِ تو وا چشمِ بَدی شیدای دیدار + نوشته شده در جمعه بیست و پنجم آذر ۱۴۰۱ ساعت 0:32 توسط زهره یاری  |